Η Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων φιλοξενεί την ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης «Ψίθυροι της Λίμνης», μια διοργάνωση που επαναπροσδιορίζει τη σχέση μας με το υδάτινο στοιχείο της πόλης. Η έκθεση ξεπερνά την κλασική αποτύπωση του τοπίου και μετατρέπει τη λίμνη Παμβώτιδα σε ένα πεδίο διασταύρωσης της ιστορικής μνήμης, της τοπικής ταυτότητας, της μυθολογίας και του φυσικού περιβάλλοντος.
Έχοντας ως θεωρητικό θεμέλιο τη θέση του Κορνήλιου Καστοριάδη ότι ο μύθος αποτελεί δομικό στοιχείο για τη συγκρότηση και την εξέλιξη της κοινωνίας, η έκθεση αντιμετωπίζει τη λίμνη ως έναν «ζωντανό οργανισμό-αρχείο». Το νερό δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό χαρακτηριστικό, αλλά ένας χώρος που εμπεριέχει τον χρόνο, διασώζει ιστορίες και μετατρέπει το τοπικό βίωμα σε συλλογική εμπειρία.
Το Υδάτινο Καταφύγιο της Συλλογικής Μνήμης
Στην έκθεση αυτή, η Παμβώτιδα προσεγγίζεται ως ένας υδάτινος θεματοφύλακας που κρατά ζωντανά όσα η ιστορία άφησε να σιωπήσουν.
Η διατήρηση του παρελθόντος: Τα βυθισμένα μυστικά της λίμνης δεν χάνονται, αλλά παραμένουν ως ενεργά αποτυπώματα τραυμάτων και αναμνήσεων.
Η δυναμική των θρύλων: Παραδόσεις όπως αυτή της Κυρά-Φροσύνης, οι δοξασίες για νεράιδες και οι ιστορίες για χαμένες πολιτείες δεν αντιμετωπίζονται ως στατικά λαογραφικά στοιχεία, αλλά ως ζωντανές αφηγήσεις που επηρεάζουν το σήμερα.
Σε ένα σύγχρονο περιβάλλον που κυριαρχείται από την αποξένωση, την υπερπληροφόρηση και την κλιματική κρίση, η ανάγκη για κοινές αφηγήσεις αναδεικνύεται σε συνεκτική ύλη. Η τέχνη γίνεται το μέσο για τη δημιουργία μιας κοινότητας που βασίζεται στην ενσυναίσθηση και τη συνύπαρξη.
Πρωτότυπα Έργα σε Εποικοδομητικό Διάλογο
Η έκθεση φέρνει στο φως αποσιωπημένες πτυχές του παρελθόντος, συνδέοντάς τις άμεσα με τις προκλήσεις του σήμερα. Η μνήμη συγκρούεται με τη λήθη και η οικολογική υποβάθμιση συναντά την ανάγκη για επιστροφή στη φύση και την κοινότητα.
Το μεγαλύτερο μέρος των εκθεμάτων αποτελείται από νέες παραγωγές, οι οποίες δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για τη συγκεκριμένη θεματική. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να αντικρίσουν για πρώτη φορά έργα που σχεδιάστηκαν για να συνομιλούν εννοιολογικά και χωρικά με την ίδια την Πινακοθήκη και το περιβάλλον της.
