Οι πρόσφατες παραιτήσεις του Ευθύμιου Μπακογιάννη, Γενικού Γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος, και του Γιώργου Διδασκάλου, Γενικού Γραμματέα Πολιτισμού, αποτελούν ζήτημα που αφορά την κυβέρνηση και τις αρμόδιες αρχές.
Δεν γνωρίζω τους λόγους που τους οδήγησαν στη συγκεκριμένη ενέργεια και δεν
προτίθεμαι να κάνω οποιανδήποτε σύνδεση.
Οι εξελίξεις αυτές, όμως, μου θύμισαν έναν συγκεκριμένο τρόπο άσκησης
εξουσίας, και την εμπλοκή των συγκεκριμένων προσώπων με τη
Θεσπρωτία.
Ο κ. Μπακογιάννης ήταν αυτός που επιχείρησε να επιβάλει, μέσω του Τοπικού
Πολεοδομικού Σχεδίου Φιλιατών, τη χωροθέτηση χρήσης «Σωφρονιστικών Καταστημάτων
– Φυλακών – Κέντρων Κράτησης» στον χώρο του πρώην Στρατοπέδου 628 ΤΠ, ύστερα από
έγγραφό του προς το ΤΕΕ. Μια ενέργεια την οποία είχα καταγγείλει δημόσια ως
θεσμικά αυθαίρετη, επιστημονικά ατεκμηρίωτη και αντίθετη στις αρχές του ορθού
πολεοδομικού σχεδιασμού.
Ο κ. Διδασκάλου, ο οποίος είχε επισκεφθεί το ΞΕΝΙΑ Ηγουμενίτσας, υπό την
ιδιότητά του ως προέδρου του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων, θα
αποτελούσε θεσμικά έναν από τους κρίσιμους παράγοντες των διαδικασιών
αδειοδότησης που απαιτούνται για την υλοποίηση του σχεδίου ξενοδοχειακής
αξιοποίησης του χώρου.
Τα αναφέρω γιατί οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν, ποια πρόσωπα
κατείχαν καίριες θέσεις όταν δρομολογούνταν αποφάσεις που επηρεάζουν το παρόν
και το μέλλον της Θεσπρωτίας.
Και να θυμούνται όχι μόνο τα πρόσωπα, αλλά κυρίως τις πολιτικές
επιλογές.
Να θυμούνται ότι πίσω από κάθε διοικητική πράξη, κάθε σχεδιασμό και κάθε
απόφαση υπάρχουν συγκεκριμένες αντιλήψεις για το πώς πρέπει να αναπτύσσεται ένας
τόπος.
Οι πολίτες δικαιούνται να θυμούνται και να κρίνουν.