Τα κοινόχρηστα ηλεκτρικά ποδήλατα μπήκαν στη ζωή μας για να διευκολύνουν τις μετακινήσεις, να μειώσουν το κυκλοφοριακό και να δώσουν μια «πράσινη» πνοή στην πόλη. Αντί όμως να αποτελούν εργαλείο βιώσιμης κινητικότητας, συχνά καταλήγουν να θυμίζουν μια θλιβερή παρέμβαση αδιαφορίας στο αστικό τοπίο.
Η κατάσταση αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη στάση μας απέναντι στον δημόσιο χώρο. Αρχικά, τίθεται το ζήτημα του βανδαλισμού ή της καθολικής αδιαφορίας. Είτε κάποιοι επέλεξαν συνειδητά να ρίξουν τα ποδήλατα στο έδαφος, είτε αυτά παρασύρθηκαν από τον άνεμο και κανένας περαστικός δεν μπήκε στον κόπο να αφιερώσει λίγα δευτερόλεπτα για να τα επαναφέρει στην όρθια θέση τους.
Παράλληλα, η εικόνα αυτή προκαλεί έντονη αισθητική υποβάθμιση σε ένα από τα πιο τουριστικά σημεία των Ιωαννίνων. Δίπλα στη λίμνη, εκεί που χτυπά η καρδιά της πόλης, το θέαμα αυτό σίγουρα δεν κολακεύει την εικόνα που εκπέμπουμε προς τους επισκέπτες μας, ούτε ταιριάζει στην ιστορία της πόλης.
Το πιο σημαντικό πρόβλημα, ωστόσο, αφορά την προσβασιμότητα. Τα πεσμένα ποδήλατα μετατρέπονται σε φυσικά εμπόδια πάνω στο πλακόστρωτο, δυσκολεύοντας τη διέλευση των πεζών, των γονέων με παιδικά καροτσάκια και, κυρίως, των συμπολιτών μας με κινητικά προβλήματα που προσπαθούν να κινηθούν με ασφάλεια.
Ώρα για λίγη (αυτο)κριτική
Είναι πολύ εύκολο να δείξουμε με το δάχτυλο «τον δήμο» ή «την εταιρεία» που διαχειρίζεται τα ποδήλατα. Σαφώς και υπάρχει ανάγκη για καλύτερη εποπτεία, σωστή χωροθέτηση των σταθμών και άμεση παρέμβαση από τις αρμόδιες υπηρεσίες όταν παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα.
Ωστόσο, η δημόσια περιουσία δεν ανήκει σε έναν απρόσωπο τρίτο, αλλά ανήκει σε όλους μας.
Αν την επόμενη φορά που θα δούμε ένα πεσμένο ποδήλατο δεν το προσπεράσουμε με απάθεια, αλλά κάνουμε την κίνηση να το σηκώσουμε, θα έχουμε κάνει ένα μικρό, αλλά ουσιαστικό βήμα πολιτισμού. Μέχρι να συμβεί αυτό, τα πεσμένα ποδήλατα στον Μώλο θα συνεχίσουν να μας θυμίζουν ότι η εξέλιξη μιας πόλης απαιτεί πρώτα και πάνω απ' όλα την ανάλογη παιδεία από τους πολίτες της.