Το άγριο και συνάμα αρχοντικό τοπίο των Ιωαννίνων, με την πλούσια πολιτιστική παράδοση και την ιστορική βαρύτητα της περιοχής, φαίνεται πως σμίλεψε τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα της και της κληρονόμησε αυτή την πρωτόγονη, καθαρή δύναμη που μετέπειτα εξέπεμπε πάνω στο σανίδι.
Αν και η μοίρα και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του πατέρα της την ανάγκασαν να αποχωριστεί νωρίς τα Ιωάννινα για να βρεθεί στην Κρήτη και αργότερα στον Πειραιά, η ηπειρωτική της ρίζα δεν ξεριζώθηκε ποτέ. Τα Ιωάννινα παρέμειναν για τη Σαπφώ Νοταρά ο τόπος της πρώτης της αθωότητας, μια εσωτερική πατρίδα στην οποία επέστρεφε νοσταλγικά μέσα από τις αναμνήσεις της. Η δωρική λιτότητα της προσωπικότητάς της, η περηφάνια και εκείνη η βαριά, επιβλητική φωνή που έμελλε να γίνει το σήμα κατατεθέν της, κουβαλούσαν κάτι από τον απόηχο των βουνών της Ηπείρου, αποδεικνύοντας ότι ο γενέθλιος τόπος καθορίζει τη μοίρα του καλλιτέχνη ακόμη και όταν εκείνος δημιουργεί μακριά του.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Σαπφώ Χανδάνου. Το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Νοταρά» το επέλεξε η ίδια, εμπνευσμένη από την οδό Νοταρά στον Πειραιά, τον δρόμο όπου βρισκόταν η δραματική σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου στην οποία σπούδασε. Παράλληλα με τις θεατρικές της σπουδές, η Νοταρά ήταν μια γυναίκα βαθιά καλλιεργημένη.
Σπούδασε στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς και εργάστηκε για χρόνια ως δημόσιος υπάλληλος, γεγονός που της επέτρεπε να διατηρεί την οικονομική και καλλιτεχνική της ανεξαρτησία, επιλέγοντας μόνο τους ρόλους που πραγματικά την εξέφραζαν.
Η καριέρα της στο θέατρο και τον κινηματογράφο σφραγίστηκε από την απαράμιλλη ικανότητά της να κλέβει την παράσταση, ακόμη και με ολιγόλεπτες εμφανίσεις. Με μια φωνή μπάσα, βροντώδη και γεμάτη ηχοχρώματα, η Σαπφώ Νοταρά δημιούργησε έναν εντελώς δικό της, μοναδικό τύπο γυναίκας: της αυστηρής, ανυποχώρητης, αλλά και βαθιά ανθρώπινης φιγούρας.
Ταινίες όπως «Η χαρτοπαίχτρα», «Αχ αυτή η γυναίκα μου» και «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου» την καθιέρωσαν στη συνείδηση του κοινού, ενώ ατάκες της όπως το θρυλικό «Μπουρλότο!» ή το «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα!» πέρασαν στην ελληνική ποπ κουλτούρα και επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα.
Πίσω όμως από τα λαμπερά φώτα της δημοσιότητας και το κωμικό της ταπεραμέντο, η Σαπφώ Νοταρά ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός, εσωστρεφής και εξαιρετικά υπερήφανος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της αποτραβήχτηκε από τον κόσμο, επιλέγοντας τη μοναξιά ενός μικρού διαμερίσματος στην Αθήνα.
Έφυγε από τη ζωή ολομόνη τον Ιούνιο του 1985, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά. Ήταν μια σπάνια καλλιτέχνιδα που δεν εξαργύρωσε ποτέ το ταλέντο της με συμβιβασμούς, παραμένοντας μέχρι το τέλος πιστή στις αρχές και την αυθεντική, ηπειρωτική της φύση.
Επικοινωνήστε μαζί μας